Тој знае сѐ

Одамна не сум напишала ништо,
ниту збор,
ниту стих.
Строфа не сум осмислила,
како поезијата да згасна во мене,
оти тој знае сѐ.

Ми ја згасна желбата за творење,
оти знае кој стих каде прилега
и знае дека римите се излишни без љубов.

Тој знае сѐ.
Не само за поезијата,
ами и за љубовта знае, платонска почитува,
чиниш животот му е безвременски
и единственствен индикатор
му е Сонцето. Знае кога изгрева
и на која страна изморено заоѓа.
Месечината е неговата светлост во ноќите
пропратени со чаша вино.

Тој знае сѐ.
Знае и како животот да го ужива
низ објективот на суровоста
и знае со стрели од сарказми да прободи,
а потем раната да ја излекува со метафори.

Тој знае сѐ.
Знае и на која страна од улицата се движам
и ме пресретнува без да збор,
а јас со грутка во грлото
и немоќ
да проговорам било што го одминувам.

Тој знае сѐ.
Знае и колку чекори се потребни
до моето срце
за да го наслушне срцебиењето
и да исчезне во молк.

Поезијата ми замре од страв
дека тој знае сѐ,
дека знае и за мојата муза.
Тој знае сѐ.

Advertisements

Кришум

Те погледнував често
ниту знаеше дека постојам,
те погледнував и го криев погледот
случајно да не направи судар
со погледот твој,
да нема изложување на ризик
и жртви да нема. Кришум.
Така умеам јас и од далеч да љубам,
та да осетиш топлина и спокој,
а да не ме гледаш,
да не ме знаеш и да не ме сонуваш,
странци да бидеме, а душите љубов да водат.

Те љубев без да знаеш. Уште те љубам.

Градот

Градот мириса на барут,
на мрша и глад,
мириса на штотуку започната војна,
на заробеништво и бегство
од реалноста, кај што технологијата
замавнала и опустошила сѐ.
Градот умира во желба за мир
и љубов. Спокој и дом.
Трпеза полна. Неостварени сни.
Градот испушта душа
со очи полни тага и празни раце.
Градот е мртов.

Азил

Ајде да ги бојадисаме портиве
на животецов
во зелено – природа
црвена ко оган
и сина, небо и вода – пожар да побие
додај малку црна, оти во тага
живот ти мина, та малку бела
за надеж дека ќе допреш
до Рајските порти,
а за влез не треба боја, ами азил.
Азил има ли?

Срп

Земи го српот и пат направи
низ жолтото класје, пат да минам
и да седнам сред жито златно,
душа да одморам јас.
Направи ми постела мека сред ноќ
со српот вечерва пат што ми просветли,
та освети ја и чекај ме крај себе. Тука сум
ќе дојдам. Ќе спиеме заедно
и кожувот ќе не грее
под ведрото небо. Кожув на татка
од неговиот татко – дедо мој.
Па поезии ќе твориме
со допири,
зборови недоречени ќе оставиме
наместо класје жито, љубов
ќе посееме и ќе изникне сред пустош.
Не колни се на љубов вечна ти,
оти таа џелат е, верувај
и љуби ме страсно, дури зора на праг
чекор свој не остави,
љуби ме, а јас ќе те сакам како секогаш.

Мирни мориња. Ведри неба.

Не плови по ноќите оти
ноќта нема мирни мориња,
ами бури.

Ноќта е за вљубените и љубените,
за повредените и осамени души,
за потиснување на чувства со алкохол
и искажување на истите.
Ноќта е за посветување песни,
пронаоѓање во нови и
нурнување во брановите на љубовта
под Месечина.
Ноќта е за поетите
и везење стих по стих,
за платонската љубов испишана на хартија
полиена со вино крај огнот.

Не летај по ноќите оти
небото не е ведро,
облаците си поигруваат со ѕвездите,
танцуваат и ги кријат во себе.
Немој оти ќе те измамат и ќе сакаш да прелеташ,
а двајцата знаеме дека тој чекор погрешен е,
оти по небото не се чекори.

Затоа не посакувај
мирни мориња
и ведри неба.
Посакај ѕвезда што паѓа.
Таа ѕвезда твоја е. Твоја и ќе биде.

„На буквата“

Ајде да си играме „На буквата“,
да си кажуваме асоцијации за чувствата,
за сонот заеднички,
да си ја кажеме и најдлабоката тајна
буква, по буква,
да си размениме страсти
со зборови да играме
и да си го избришеме црнилото од градите.
Ќе ја кажам “И“ како искреност,
“Б“ како бакнеж и “К“ како копнеж,
а ти? Која е твојата буква
што не ти дава сон?
Дали е моето име можеби
или мојот немирен дух?
Кое е твоето јагленче во душата?