Види

Види, секогаш ме гледаш
во обувките, никогаш право в очи.
Немаш храброст
да прдодриш повторно
до очите кои некогаш си ги лажел,
измамувал,
растажувал
до солзи,
до крв…

Види, овде (покажува со прстот),
тука ми се очите..
Таму кај што ти гледаш ништо не постои,
само патишта изминати,
трнливи,
угорнини,
долини,
вирови
со чекори тешки.
Скинати обувки, кои минале низ се’,
но без тебе…

Види, за последен пат погледни ме во очи,
а потоа заврти се
и никогаш повеќе не доаѓај.
Не на оваа адреса,
заборави ја.
За тебе не постои.
Не постојам јас.
Не постоиш ти.
Не постоиме ние.
И да…
Не заборавај да ја затвориш вратата
од надворешна страна.

Монолог

Понекогаш посакувам да пишувам за тоа како тревата е сина. Но, не користам наркотични средства. Фантазијата не ми е толку бујна, извинете.

Сигурно мислите блазе на оние што посегнале по дрогата со цел да ја разработат фантазијата на ниво на беспрекорен уметник. Не, мили мои. Срам да им е што не размислиле на време за последиците и колку луѓе ќе патат по нив еден ден. Почнувајќи од родителите, завршувајќи со детето еден ден што ќе го имаат, ако воопшто го доживеат тој момент.

Болно е. Тажно. Колку млади животи згаснуваат ради несовесност. Колку само празнина се чувствува после сѐ. Колку само недостасуваат тие насмевки кои биле искрени, од дното на душата извлечени. Како од мало детенце кое сѐ уште не го спознало Светот.

Кога другар ќе замине пред време и почнуваат да те обземаат прашања: “Зошто баш тој? Што му требаше да посигне по најголемото зло што човештвото го создало? Дали знае што сѐ пропушти?” И само си редиш одговори: “Премногу слаб беше да рече не.. Ма кое црно човештво, ова може да се нарече само најголем непријател на поимот човек.. И не, не знае што сѐ пропушти и колку сите ние би посакале пак в парк да седиме, да се смееме и тој да е со нас, можеби пропратено со некоја чаша вино.. Премногу слаб беше да се откаже на време од злото..”

И деновите ти изминуваат во монолози и размислувања како посегнале по наркотични средства со цел да избегаат од реалноста и проблемите, незнаејќи дека тоа не е решение ами нов проблем.. Да, деновите ти изминуваат во празнина и болка. Еден по еден…

Понекогаш и јас би сакала да мислам дека небото е розево и тревата лилава и тоа да го впишам на лист хартија, но никогаш не посегнав по злото за да ми ја разработи фантазијата. Извинете, мили мои.

Искрено, Змајче.

Стравови

Кога ќе падне првата темница почнуваат да ми навираат стравови и да ме измачуваат мисли додека не изгрее Сонцето, а после тоа мозокот потпишува капитулација и денот ми поминува ко во безсознание, сѐ до првата темница. 

Стравовите само ме држат будна и не ми даваат душевен мир. Всушност, да бидам искрена никаков мир не ми даваат. Првиот страв ми е од самата темница, ми навраќа премногу лоши спомени и ми ја пара душава како излитена маичка, која чека да стане крпа за бришење прашина. Тогаш се плашам и од сопствената сенка и се притресувам на секое шумолење на лисјата во допир со ветерот. 

Имам страв и од дишењето на друг човек во моја близина. Имам страв да бидам сама, а од друга страна ја обожувам самотијата. Најголемиот страв е осаменоста. Не ми е страв толку многу да останам сама, колку што и покрај толку многу луѓе околу мене можам да се чувствувам осамено.

Овој страв ми ја нагризува психата исто како и црвчето што го нагризува јаболкото полека, полека.. Кога ќе почне мозокот да мисли на сѐ што може да доведе до осаменост, а осаменоста до разни болести и пореметувања – настанува гужва од мислите и почнуваат да се туркаат и тепаат, како основци на голем одмор слегувајќи по скали. Од ова нема спас. Нема излез, само влез. 

И секое утро се заблагодарувам што сум сеуште жива, но кога ќе измине денот, посакувам да не сум се заблагодарила. Го туркам секој ден како количка во маркет, разгледувајќи ги производите и желбите, а прилагодувајќи се на џебот, за кога ќе стигнам на каса количката да биде празна… За потоа да се тешам дека другиот ден што следува ќе биде подобар и во количката ќе има производи.

Таков е животот, преполн стравови и го преживуваме и протуркуваме без притоа да си обрниме себе си внимание и прилагодувајќи се на туѓите желби и животи, наместо на своите.

Голтки кафе

​Прва голтка кафе. Денот може да започне. Се разџагоруваат најситните честички, атомите и молекулите по телово, а потоа и вијугите на мозокот.

Со втората голтка кафе веќе ја чувствувам горчината на денот што следува. Третата голтка ме припрема за проблемите нерешени што натежнале на рамена како планина да носам од денот што изминал. 

И така голтка по голтка го празнам филџанот, со полуотворени очи и без збор да изустам, бидејќи тоа е моето прво кафе ова утро, секое изминато и секое наредно утро, а првото кафе обожувам да го пијам во тишина, пропратено со цигара. Сѐ додека не дојдам до последната голтка кафе.

Последната голтка кафе ме тера да проговорам:”Денот нема сам да се заебе. Оди и сама натовари си ги проблемите нови правејќи ги истите грешки постојано од еден живот изминат. “

Око

Некогаш помислувам дека секој еден збор е излишен и прозава што ја пишувам ја изгубила смислата од она што требала да биде, па се истураат емоцииве низ стихови и би ги споделила со вас, само доколку вие би споделиле понатаму:

„Си ја погледнав црнката во окото,
од премногу солзи излитена е –
избледена како црна маичка оставена
со денови на милост
и немилост на Сончевите зраци.

Потоа погледнав околу црнката
како Пикасо да си поиграл
така се размачкале боите,
па прелеваат
една во друга и обратно.

А позади окото, таму не се гледа ништо.
Стои тежина, стојат зборови неизречени,
чекаат емоции одобрување за да полетаат –
Позади се крие мојата животна приказна.

оче

Да не биде патетика

Сакав да почнам од некаде со пишување на моето ново дело. Го спремам за роман, одамна ветен на порталите и на локалните телевизии.
И кога и да посакам да почнам да пишувам на темата, се навраќам на случка од пред месец дена и срцето ме стега, не можам да пишувам, солза си пуштам и бришам се’. Па почнувам да творам нови патетики…
За да не премине и ова во патетика тука ќе го прекинам со малку поезија:

„Моите сини очи пламтат
од желба да те видат повторно
и само на момент да ги погледнеш.
Види – очај и црвенило како крв од болка.“

Расфрлени поеми

Во една студена ноќ и во заблуда од расфрлени емоции, таа пишуваше поеми за него. Како напиша, така се’ исфрли што подалеку од очи, подалеку и од срцето мислеше. Ги допиваше и последните голтки од црното вино и ги вдишуваше последните димови од цигарата.
Во крвта само алкохол и никотин – инспирацијата за секоја нова исфрлена и истуткана поема.
Не беше зима за да го потпалува огнот со расфрланите хартии низ целата соба. Беше пролет, но студена пролет и суетна.
Додека во тишината се слушаше само ‘рчењето на кучето, кое беше легнато токму до нејзината нога, заѕвони телефонот.
Уште еден пропуштен повик. Еден од многуте таа вечер.
Ја чекаа на прослава, додека таа попусто и залудно чекаше некој друг да тропне на вратата, додека чекаше тој да се јави на телефонот само за да и’ го слушне гласот, колку и да е груб и испиен од алкохолот и цигарите. Но, само солзи се слеваа и капеа на секој нов лист хартија, а тој лист повторно завршуваше на земјата истуткан и свиен од емоции.
Не знаеше дали го сака или само е во заблуда, а плачеше повеќе од било кога.
Телефонот повторно ѕвонеше. И повторно не беше тој, беа нејзините пријатели. Не сакаше ни да чуе за било каква прослава. Не сакаше да е таму. Седеше сама со своето куче во малото апартманче и се расфрлаше со поеми, се’ додека алкохолот не ја совлада и не заспа со главата на маса, седејќи на фотелјата.

Кога стана утрото со главоболка и се прашуваше што се случило во нејзиниот апартман и зошто има толку пропуштени повици, ја прочита и последната поема која ја напишала и се уште не ја исфрлила:

„Дојди. Тропни на портите
од срцево и прошепти:
„Јас сум.“
Ќе ти отворам.
Друг никој не очекував.“

И’ се слеа само една солза по нежното лице. Во сите тие пропуштени повици го бараше неговиот број. Попусто. Го немаше.
Тој одамна ја имаше заборавено дека постои. Таа за него беше само една авантура и ништо повеќе. Ништо за него вредно.

Таа ја зеде поемата и ја истутка, ја фрли кај многуте:„Не си ти заслужен за ниту една моја солза, збогум…“