Утрата во “Недојдија”

Утро ко утро. Сонливо, со по некој сончев зрак што ти го прободува окото и глочка како сламка. Тогаш се знае, следува звукот на алармот и сите проблеми и решенија што си ги носи со себе денот.

Но, не сакам да зборувам за моите утрински рутини, ами за сѐ она што го приметувам секое утро врвејќи го истиот пат, за истите луѓе што ги среќавам секое утро, кои не гледаат ништо пред себе и само брзаат.

Истиот човек неколку утра на истото место со велосипедот, кој што се обидува да се провлече помеѓу непрописно паркираните автомобили, а притоа не запазувајќи ништо друго, не разменувајќи ниту еден поглед со некого.

Замислете, не е тој единствениот што брза да стигне некаде, сите брзаат и се движат како програмирани, притоа запазувајќи го само автобусот кој го чекаат на постојката или се во исчекување на зеленото светло на семафор.

А јас, што вообичаено ги уживав утрата, сега им се чудам на овие луѓе. Знаат ли дека животот им поминал правејќи ги истите работи секој ден? Свесни ли се за пропуштените прилики и шанси? Или само јас се надевам дека ќе разменам поглед со странец и ќе му одговорам:”Да, така е, ти ги знам маките.. Но убаво ми е во моите обувки.”

Во сите овие се издвојува вратарот на хотелот, тој секојдневно приметува нешто ново, а можеби и ги проучува луѓето кои му “прелетуваат” пред очите.

Тоа се утрата во Недојдија. А јас сакам само мелодијата на Black Sabbath да ја слушнам.

Advertisements

Јас и Недојдија

Уште една од оние вечери кога ми недостасува по некоја прегратка и топлина во душава. Сама во “Недојдија” и бучава во мозокот. Дебатираат мисливе, чиниш некој ги платил да бидат што е можно погласни и што е можно подолго да ме остават без сон.

“Помина прекрасен викенд што уште еднаш нема да се случи! Па и не беше прекрасен! Беше подобар од сите останати! Не! Само беше просечен и пресуден..”

Дебатата си продолжува, срцето плаче за сон, ама кој да го слушне? Само The Doors на плејлиста и “Love me two times”, за да ја долови болката поубаво. Додека сообраќајот е густ во мозочните вијуги, душата е празна, а срцето преморено од сѐ што се случува.

“Недојдија” и не е така лоша, во суштина само во ноќите имам време да мислам на проблеми и тешкотија.

Но, писателите и поетите ги обожуваат ноќите проследени со никотин. Душава е катран, црна, стои знак за опасност пред нејзините порти:”Не ја допирај.. Ќе се извалкаш! Рацете ќе си ги оцрниш, а може и образот!”

Мозокот ми е Недојдија, а душата е превозот што ќе го користите деновиве додека пишувам, ќе ви бидам туристички водич во приказните кои следат.

“Can’t stop growing old…“

Placebo на радио,
и некој текст на кој не обрнувам ни внимание
само следам мелодија.
Почнувам да пишувам
повремено погледнувајќи низ прозорот
додека автобусот се движи
и забрзуваат слики
пропратени со среќа
знаејќи дека се враќам дома,
знаејќи дека некој ме чека,
некој што ми значи и го сакам.
Навираат спомени
и се молам што побрзо да стигнам, а
тогаш еден стих ми го пара увото –
се сепнувам,
се преместувам на соседното седиште.
Пробувам да пишувам,
уште еден обид,
повторно и повторно и повторно.. до недоглед
стихот ми ги пара ушите и одѕвонува
во мозочните вијуги:
“Can’t stop growing old…“

Социјална мрежа

Прашај се некогаш
Зошто Твитер
Зошто Фејсбук
Зошто Инста
Зошто социјална мрежа?!

Немаш одговор,
Му пркосиш на животот,
Без обид да сфатиш
Дека годините ти изминале
Без вистинските вредности.

Поважно е да имаш 100 лајка,
1000 ретвити и 500 срцкања,
Додека луѓето околу тебе се распаѓаат,
Родителите ти стареат,
А ти заблудан во мобилниот телефон
Не приметуваш.

Имаш заборавено како се комуницира,
Ништо во животот не те инспирира,
Чекаш љубовта на интернет да ја пронајдеш
Место себе си да се осознаеш,
Нови луѓе да запознаеш…

Остави го веднаш телефонот
и прави корисно нешто,
Послушај совет од лице не многу вешто.
Надвор има сѐ што ти треба –
Живот, фамилија и пријатели.

Потајно посакував да сум ѕвезда што паѓа

Мало дете со големи мечти бев,
сонував со будни очи
гледајќи неуморно во ѕвездите
секоја ноќ
и замислувајќи си желба дека и јас
еден ден
ќе ги допрам и ќе станам дел од нив.
Пораснав, а продолжив со копнежите
кон ѕвездите. Тие секогаш
беа мојата инспирација
за животот,
мирот,
љубовта,
среќата… Но, сѐ уште бев мала
во очите на ѕвездите,
а тие во моите, ех.. Недостижни…
Созревав, а копнежот – тој старееше
и дојде момент кога
остаре, а потоа престаре и почна да скапува,
да трули, трупајќи му проблеми
со “зрелоста” моја го прекрив,
го скрив во темнина, во бездна
и таму го закопав засекогаш.
Престанав да ги посакувам ѕвездите,
потајно посакував јас да сум ѕвезда,
но онаа што паѓа –
Со надеж дека некој
некаде, додека паѓам ќе ме улови
и ќе му исполнам желба.

Пријателе

Добар ден, стар пријателе WordPress.

На првата мака, чукнав на твојата врата со надеж-
Ќе ми отвори пријателот
Ќе си ја олеснам душата.
Можеби и солза ќе пролее, но
На олку убав, а сепак беден ден – не!

Пријателе не можам
Да ги гледам солзите и тагата
Во очите на моите блиски,
Не сакам да гледам кај што патат.

Во време на политичка криза тие
Стравуваат од емоции,
Се повредуваат,
Се уништуваат,
Ме уништуваат и мене,
Пријателе. Отвори ми ја вратата
Исчитај ми ги зборовите кои сами итаат
И дозволи ми тешкотијава со тебе пријателе,
Со тебе да ја споделам.

Пријателе несебично ќе ја делам среќата
Со секој еден, дури и со тебе, кој
Ми ја знае само мрачната страна во животот. Ветувам.
Ќе споделувам среќа, само кога тие лица
Повторно насмеани ќе ги видам,
Ведри како некогаш, а не бедни
И бесни на сѐ она што ги повредува.

И ти пријателе мој,
Поверен од кој било,
Ќе имаш можност да ја запознаеш ведрата јас. Среќната јас.
Те сакам.